Кама ягы
  • Рус Тат
  • Мин әбием белән горурланам

    Бертуган Александра һәм Татьяна Самариналар турында аларның оныклары сөйлиләр.

    Гади авыл хатын-кызлары, сугыш чоры авырлыклары иңнәренә яткан гади хатын-кызлар - хикәя алар турында булачак.

    Аларның язмышлары күп яктан бик охшаш. Икесе дә Обухово авылында туган. Сугыш елларында Җиңү хакына хезмәт итәләр. Алар бөтен сугышны үтеп, 1947 елда өйләренә бүләкләр белән кайткан уңган һәм булдыклы Сокуры егетләренә кияүгә чыгалар. Икесе дә берәр малай һәм бишәр кыз тәрбияләп үстерәләр. Каравонда матур җырлыйлар һәм чыгыш ясыйлар. Алар озын һәм лаеклы гомер кичерәләр.

    Үзенең карт әбисе Слепова (Самарина) Александра Кузьминична турында Ярослав Ленин сөйли.

    Әбием 1919 елның 8 октябрендә туа. 7 яшендә беренче сыйныфта укый башлый. Ә бер елдан колхозга эшкә чыга. Шуның белән аның укуы тәмамлана. Урып-җыю вакытында иртәнге сәгать 3тән төнгә кадәр кырда эшли. Капкаларга үзе белән кара ипи кисәге һәм пешкән бәрәңге ала. Кыш көне җыелган уңышны эшкәртеп, язгы чәчүгә әзерләнәләр. Яшьләрнең күңел ачу чарасы кемнең дә булса өендә кич утыру була. Шунда Иван Урысов белән таныша да, 19 яшендә кияүгә чыга. Әмма алар бергә озак яшәмиләр. Ә тиздән сугыш башлана. Сугыш вакытында әби сыер савучы булып эшли. Ул вакытта сыерларны гына түгел, сарыкларны да савалар, бу фронтка сөт продуктларын күбрәк озатыр өчен эшләнә. Баласы булмаганлыктан, аны окоп казырга, Матюшино урманнарына урман кисәргә, вагоннар бушатырга, аэропортның очып китү полосаларын чистартырга җибәрәләр. Ә җәй көне ул басуда эшли. Һәркемгә 25 сутый җир бүлеп бирелә, аны урак белән урып уңыш җыярга кирәк була. 1947 елда Николай Слепов сугыштан кайта һәм әбигә кияүгә чыгарга тәкъдим ясый. Туйдан соң Сокурыда яшиләр. Әби колхозда ат караучы, сыер савучы, пешекче булып эшли. 1968 елда пенсиягә чыга. Әбинең тавышы бик матур була, ул бик күп борынгы җырлар белә. Сеңлесе Таня әби белән авыл мәдәният йортында фольклор ансамблендә җырлый, «Каравон» фольклор бәйрәмендә чыгыш ясый. Мактау грамоталары, «Хезмәт ветераны» медале белән бүләкләнә. Ул 2008 елда вафат була. Минем әбием аның турында миңа күп сөйли. Фоторәсемнәр буенча мин аның нинди булуын күз алдына китерәм.

    Монахова (Самарина) Татьяна Кузьминична турында аның оныгы Егор Сычев язган.

    Минем карт әби 1924 елның 8 гыйнварында туган. 3 сыйныфны тәмамлагач, өйдә хуҗалык буенча да, басуда да ярдәм итә башлый. 12 яшендә колхозга кыр эшләренә чыга. Сугыш елларында Буада окоп казый һәм тракторда эшләргә өйрәнә. Язын Сокурыга кайта һәм авылда СТЗ көпчәкле тракторы руле артына утыра. 1947 елда сугыштан соң тагын ике ел хезмәт иткән Монахов Егор Васильевич армиядән кайта. Ул тракторда әбине алыштыра. Тиздән алар өйләнешәләр. Әби – хезмәт ветераны, бик күп грамоталар һәм рәхмәтләргә ия. Лаеклы ялга киткәч чиркәүгә йөри башлый, чиркәү хорында җырлый, храмда атакайның беренче ярдәмчесе була. Әбинең тавышы бик матур иде. Ул бик күп борынгы җырларны белә, авыл мәдәният йортында фольклор ансамблендә җырлый, Каравонда чыгыш ясый. Әбием 2015 елда вафат булды. Мин кечкенә булсам да, аны бик яхшы хәтерлим һәм әбием белән горурланам.

    Иң мөһим һәм кызыклы язмаларны Татмедиа Telegram-каналында укыгыз


    Нравится
    Поделиться:
    Реклама
    Комментарии (0)
    Осталось символов: