Нина Романова: «Лаеш хәбәрләре» ннән «Камская новь» ка кадәр 9өлеш

Дәвамы.

Ил белән бергә
Теге еллардагы басмаларны актарып чыксаң, шундук хәтердә аларны чыгаруга, тарихи вакыйгаларга бәйле хәлләр калкып чыга. 1968 елда Юрий Гагарин һәм Владимир Серегинның һәлак булуы турындагы хәбәр белән беренче полоса онытылмаслык булды. Миңа нәрсәнедер тикшерергә кирәк иде, һәм мин, карау өчен, газета бите өстенә иелдем. Һәм тыела алмадым: геройлар турындагы юлларга, клишеларга күз яшьләрем тама иде... Бу гомуми кайгы иде.

Фельетон
Николай Иванович Шурыгин фельетоннар язарга ярата иде. Ул бөтен кешегә дә бирелми торган бу катлаулы жанрны үзләштерде. Миңа калса, моның белән горурлана да иде.
Бервакыт ул яртылаш дүртенче полоса фельетон (аның исемен хәтерләмим) язды. Газета көне иде. Газета битләре әзер иде. Берничә тапкыр типографиягә кергәндә, полиграфистларның — «Камская новь» ны беренче укучыларның нәрсәдәндер көлүләрен ишеттем. Мин бу турыда сорадым. Алар фельетонны укыйлар һәм елмаеп, хәтта ниндидер ачу белән, үзләрен җәлеп иткән «электрохреновина» сүзен юк итү фикерен әйттеләр. Ул татарчага да тәрҗемә ителмәде. Мин моны автор ризалыгыннан башка эшли алмыйм, дидем. Һәм киттем.
Озакламый тагын типографиягә кердем. Рус газетасының метранпажы тагын миңа мөрәҗәгать итте: «Бу сүзне алып ташласын».
Аларның үз сүзендә торуларына беркадәр гаҗәпләнеп, мин, моның фельетонның төп сүзе икәнен сизсәм дә, Николай Иванович янына бардым. Теләгемне аңлаттым. Ул, әллә шаярып, әллә чынлап: «Елки зеленые! (Бу аның яраткан сүзе иде). Мин шул сүз өчен фельетон яздым бит!» диде. Шулай итеп мин чыгып киттем. Типографиядә без бергә көлештек. Һәм фельетон автор уйлаганча дөньяга чыкты.

Ах, бәрәңге!
XX гасырның 80 нче еллары башында көз бик яңгырлы булды. Көн саен һава торышының яхшыруын көттек, ләкин, кызганычка каршы...Районның күп хуҗалыклары бәрәңгене җыеп өлгермәде. Машиналар пычракка баттылар.
Октябрь җитте. Партия райкомы бәрәңгене кул белән казырга дигән карарга килде. Район үзәге учреждениеләре һәм оешмалары хезмәткәрләрен мобилизацияләделәр. Якшәмбе көнне без дә, газетачылар да басуга чыктык. Җылырак киендек, кулларыбызга перчаткалар таптык (ул вакытта бу дефицит иде). Ирләр көрәк белән казыдылар. Хатын-кызлар пычрак сырышкан бәрәңгене чиләкләргә җыйдылар. Аны һәр басуга беркетелгән машиналарга бушаттык.
Безгә «Путь Ленина» совхозы участогы эләкте. Акрын булса да, эш алга китте. Вакыт-вакыт вак кына кар бөтерелде. Нәкъ шул вакытта, безгә ничек булса да ярдәм итәр өчен, совхоздан атка утырып кырга Вася абзый Жарковский кайнар чәй алып килде. Сүз уңаеннан, безнең урамдагы күршебез. Бу кайгыртудан кәефләр яхшырды. Төшке ашка бәрәңге пешерергә булдык. Ирләр якындагы урманнан утын алып килделәр, учак ягып җибәрделәр. Бәрәңгене юар өчен су таптылар. Шаяртусыз булмады. «Эх, бәрәңге, нинди тәмле бәрәңге!»
Ләкин җылы өйләргә кайту өчен эшне бетерергә кирәк. Болытлар күк йөзен һаман караңгылата барды. Редакция газигы барыбызны да өйләргә алып кайтты.