Нина Романова: «Лаеш хәбәрләре» ннән «Камская новь» ка кадәр, 8 өлеш

Дәвамы.

Хатын-кыз хезмәткәрләр
Урак өсте вакытында оешма-предприятиеләр коллективлары урып-җыюга җәлеп ителде. Беренче якшәмбемне хәтерлим. Борчак басуыннан борчак җыярга кирәк иде. 
Эссе көн иде. Чалгы тоткан ир-атлар, урак тоткан хатын-кызлар билгеләнгән участокта эшли башладылар. Җырчы Елизавета Алексеевна Морулева (Башкирова), Анна Темимовна Темлякова, Мария Петровна һәм Мария Васильевна Быченниковалар, Вера Лощилова, Роза Варфоломеева әниләре һәм әбиләре җырлаган озын, моңлы рус җырларын башлап җибәрделәр. Эссе кояш астында борчак урганда — авыр хезмәтне бизәделәр.

Шушы җырлы кыр һәм онытылмаслык, хезмәт сөючән, эшчән, сугышта чыныккан хатын-кызлар хәтердә калды. Алар турында Н.Некрасов: «Чабышта атны туктатыр, янган өйгә керер», — дип язган иде.

Аларның берсе — Мария Васильевна Быченникова, аның теләге буенча без аны Маруся апа дип йөртә идек. 1965 елдан башлап, 25 ел чамасы «КН » редакциясендә техничка булып эшләде. Аны чисталыгы, тәртибе, су графиннарының ялтырап торганлыгы өчен хөрмәт итәләр иде. Аның өстендә һәрвакыт күңелле ситсадан пөхтә генә күлмәк, бик чиста алъяпкыч, башында нечкә челтәр белән әйләндереп алынган бик яхшы ак косынка иде. Журналистлар килгәнче чистартырга, юарга, колонкадан су алып кайтырга, сигнал газеталарын район партия комитетына һәм район Советы башкарма комитетына илтергә бик иртә килә иде. Башта ул кичләрен мичкә ягып йөри иде. (Соңыннан аны И.С. Сөнгатуллин алмаштырды). Чын рус хатын-кызы Рождествено авылыннан. Яхшы күңелле һәм ачык, әйтемнәрне һәм әкиятләрне белүче, әңгәмәдә кайвакыт каты сүзләрдән оялмый торган Маруся апа. Бу гади һәм ачу китермәслек килеп чыга, һәм бу елмаерга мәҗбүр итә. Каты эчә торган һәм гаугалы ире белән тормышы татлы булмады. Улын үстерде. 

Маруся апаны яраталар иде, пычрак көннәрдә пычрак аяк киеме киеп керергә дә куркалар иде: редакция янында ул чакта асфальт юк иде.