Тукай — милләтнең сүнмәс кояшы: Бөек шагыйрьгә 140 ел

     Тукай — ул безнең үткәнебез генә түгел, ул безнең бүгенгебез һәм якты киләчәгебез. Аның һәр сүзе, һәр юлы вакытлар аша үтеп, бүген дә йөрәкләрдә ялкын булып яна.
    Тукайның иҗаты — ул татар халкының җаны. Ул үзенең кыска гына гомерендә милләткә бәя биреп бетергесез байлык  калдырды. «Туган тел», «Шүрәле», «Су анасы» — бу әсәрләр белән һәр татар баласы бишектән үк таныш. Шагыйрь безгә үз телебезне яратырга, тарихыбыз белән горурланырга һәм һәрвакыт алга омтылырга өйрәтте.
    Тукай 140 ел элек туса да, аның фикерләре бүгенге көн өчен дә гаять актуаль. Ул милләтнең үсеше, аң-белем, мәгърифәт өчен җан атты. Шагыйрьнең сатирик әсәрләре — үткен, лирикасы — тирән, ә балалар өчен язганнары — гади һәм якын. Нәкъ менә шуңа күрә Тукай — заманнарны бәйләүче рухи күпер ул.

140 еллык юбилей — бу Тукайны тагын бер кат уку, аның дөньясына тирәнрәк үтеп керү өчен менә дигән форсат. Бүгенге көндә Тукайга багышланган чаралар, фәнни конференцияләр, иҗат кичәләре республикабызның һәр почмагында уза. Бу — безнең бөек әдипкә булган чиксез хөрмәтебезнең билгесе.
Ләкин Тукайны олылау бары тик бәйрәмнәр белән генә чикләнмәскә тиеш. Аның васыяте — туган телебезне саклау, милләтебезне югары биеклекләргә күтәрү. Бөек шагыйрьнең 140 еллыгын билгеләп үткәндә, без аның алдында бу бурычыбызны яңадан бер кат искә алабыз.

Габдулла Тукай — ул татарның имзасы. Аның исеме дөньяның кайсы гына ноктасында яңгырамасын, ул безне берләштерә, көч бирә һәм горурлык хисләре уята. 140 ел узса да, Тукай безнең арада. Ул — безнең шигырьләрдә, җырларда һәм һәр татар баласының күңел түрендә.
Тукаебыз барда — телебез бар, телебез барда — милләтебез бар!